Talibowie to członkowie fundamentalistycznego ugrupowania muzułmańskiego (sunnickiego), powstałego w 1992 roku w Afganistanie.
Początkiem ruchu było ok. 30 studentów medresy (szkoły koranicznej) w mieście Kandahar, skupionych wokół Mohammada Omara. Grupa ta w pokomunistycznej rzeczywistości Afganistanu w początku lat 90. była jedną z wielu nieformalnych organizacji planujących zbrojne przejęcie władzy w kraju i wprowadzenie nowego ustroju, opartego na prawie koranicznym. Stopniowo popularność talibów rosła; do ruchu przyłączały się kolejne osoby. Powodem tego było rozczarowanie powojenną afgańską rzeczywistością i zniechęceniem do rządu, który nie potrafił rozwiązać problemów kraju, jak też osobowość i zdolności organizacyjne przywódcy ruchu. Uważa się, iż do popularyzacji ruchu przyczyniły się też pakistańskie służby specjalne, które w sposób niejawny popierały talibów, pragnąc uzyskać większy wpływ na Afganistan. Talibowie wyróżniali się noszeniem czarnych turbanów (dlatego tak też niekiedy ich określano) i białej odzieży.